انگار دیگر محله ی منهتن محله صداهای پریشان و صداهایی که آخرین روزهای خود را به چشم می بیند نیست. صداهای انسانهایی که روح خود را در رنسانس از دست دادند و حالا نوبت جانهای آنها رسیده است؛ رنسانس معنویت را از آنها گرفت و نظام سرمایه داری و لیبرال منش در حال گرفتن جانهای آنهاست.

اما دیگر نوری تابیده است، نور بیداری مردم جان به لب رسیده، نور بیداری انسانهایی که سالها به اسم دموکراسی و لیبرالیسم در خقفان و توهم آزادی و عدالت نگه داشته شده اند. آنها حالا به خوبی می دانند که نظام سرمایه داری نظام بی عدالتی مطلق است و این در پلاکارت های تجمع کنندگان در مقابل بورس وال استریت به خوبی نمایان است(99 درصد مقابل یک درصد)

آری، این همان دموکراسی ای است که بعضی از دولتمردان و سیاستمداران تهی مغز ما را فریفته این سیاستمداران همانهایی هستند و بودند که غرایض دنیوی خود را تنها در مکاتب سرمایه داری و لیبرال منش غرب با ظاهری موجه به عدالت و برابری می بینند و تصور می کردند"راه پیشرفت تنها از راه غرب می گذرد".

اما چرا تجمع، در مقابل بورس وال استریت، چرا در مقابل کاخ سفید نه؟

چون بورس وال استریت، نماد سرمایه داری و دموکراسی و نئو لیبرالیسم خون آشام است، نماد زالوهایی که خون اقتصادی انسانها را می مکند، تا از بین بروند. این بورس نماد استثمار و استعمار نوین است و در لباس مدرن تری که موجه به الفاظ آرمانی است همان کار قبل خود را ادامه می دهد یعنی استثمار.

مردم آمریکا در مقابل استثمار نو به پا خواسته اند. مردم آمریکا و جهان به خوبی فهمیده اند دیگر دوران فریبکاری تمام شده است و این مردم ساکت نخواهند شد و این قیام ها را گسرتش خواهند داد. تا نظام های لیبرال دموکرات و نظام های سرمایه داری را به پایین بکشند و همین طوری که امام خامنه ای گفت:"سقوط آمریکا نزدیک است و سرانجام بلوک غرب مانند بلوک شرق خواهد شد و این بسته به همت و اراده و نترسیدن معترضین است و انشاءالله شکوفایی نویی در راه است."